Nasze metody pracy

Metoda M,A.Kniesów 

Opiera się na pozytywnej  motywacji, co wiąże się z zasadą podmiotowego traktowania dzieci, inspiruje nowe pomysły, poszukiwanie nowych form i rodzajów ruchu. Główne elementy metody to: ruch, muzyka, rytm, przybory. Przybory: szarfy, grzechotki, dzwoneczki, bębenki, łupiny orzecha kokosowego. Przybory mają charakter kształcący i powinny być stosowane prawą i lewą ręką. Ćwiczenia mają charakter  opowieści ruchowej, inscenizacji piosenki, wiersza lub prozy. Doskonale przysposabiają do wspólnego działania, rozwijają szybką orientację i umiejętność koncentrowania się.

Metoda Weroniki Sherborne

Jest metodą niewerbalną; poprawia komunikację dziecka z otoczeniem, uaktywniając „ język ciała i ruchu”. Podstawą porozumiewania się za pomocą „języka ruchów” jest świadomość swojego ciała. Dzieci uczą się poznawać przestrzeń i zachowywać w niej, czują się swobodnie i nie obawiają otoczenia. Stają się mniej zahamowane i bardziej otwarte na sytuacje problemowe. Metoda ta pozwala dzieciom poznawać własne ciało, uczy kontrolować jego ruchy, ułatwia nawiązywanie kontaktów z innym dzieckiem lub dorosłym, uczy empatii. Zaspokaja takie potrzeby dziecka jak: bezpieczeństwo, wzrostu i rozwoju, potrzeby społeczne i poznawcze. Eliminuje czynniki stresujące typu: nakaz, przymus, lęk, obawa.

Metoda R. Labana

Stosowanie metod twórczych ma znaczący wpływ na rozwój dziecka w wieku przedszkolnym . Za pomocą tych metod kształtujemy zdrową , sprawną fizycznie i umysłowo jednostkę.

Obowiązują trzy zasady: zasada wszechstronności; naprzemienności wysiłku i rozluźniania; zasada stopniowania trudności.

Należy wyjaśnić dzieciom „ co mają robić”. Jak to robić będzie zależało od ich pomysłowości, fantazji, doświadczeń ruchowych.

Metoda ta posługuje się różnymi formami ruchu. Są to :opowieść ruchowa; ćwiczenia muzyczno ruchowe; taniec; improwizacja ruchowa; inscenizacja; pantomima.

Opiera się ona na 16 tematach. W przedszkolu stosowane jest 5 podstawowych tematów:

  1. I. wyczucie / świadomość / własnego ciała;
  2. II. wyczucie / świadomość / ciężaru , siły i czasu;
  3. III. wyczucie / świadomość / przestrzeni;
  4. IV. rozwijanie wyczucia płynności ruchu i ciężaru ciała oraz przestrzeni i czasu;
  5. V. kształtowanie umiejętności współdziałania z partnerem i grupą.

Stosowane są typowe przybory : szarfy w czterech kolorach / niebieskim, żółtym, czerwonym i zielonym / ; woreczki z materiału w w/w  kolorach; krążki ze sklejki lub tworzywa w czterech kolorach; kolorowe obręcze różnych rozmiarów; skakanki;

piłeczki – małe gumowe; duże piłki; laski  oraz nietypowe przybory : gazety;

pudełka tekturowe, butelki plastikowe ; szpulki po niciach.

Metoda C . Orfa

Walory metody Orfa to wszechstronność, powszechność i atrakcyjność.
Zajęcia prowadzone metodą Orfa służą rozwojowi osobowości dziecka.
W metodzie Orfa występują wszystkie formy działalności muzycznej ze sobą połączone i związane.: gra na instrumentach, ruch przy muzyce, tworzenie muzyki, śpiew, słuchanie muzyki. Najważniejszym elementem w muzykowaniu jest rytm.
Pomoce dydaktyczne stosowane w zajęciach: bębenki, tamburyna, kołatki, grzechotki, trójkąty, dzwonki melodyczne.

Metody aktywnego słuchania muzyki poważnej opracowana przez Batię Strauss 

Najważniejsze zalety tej metody:

  • zintegrowane: słuchanie, granie, tańczenie i śpiewanie z elementami pantomimy, dramy i różnych form plastycznych (synkretyzm w słowach: gram, słyszę, tańczę i śpiewam bliskie idei C. Orfa);
  • stosunkowo krótki czas osiągnięcia celu;
  • rozwijanie twórczości ucznia: nauczyciela;
  • możliwość wystąpienia w roli wykonawcy i dyrygenta dzieła;
  • swoboda w zamianie ról;
  • atrakcyjność utworu do wielokrotnego słuchania;kształcenie wyobraźni dźwiękowej;
  • adaptacja różnych utworów muzyki klasycznej;
  • komunikacja poza słowna w celu zwrócenia uwagi na różne elementy dzieła muzycznego

Metoda Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej w rozwijaniu logicznego myślenia i kształtowaniu pojęć matematycznych  u dzieci w wieku przedszkolnym.

Kształtowanie pojęć matematycznych jest procesem ciągłym i w głównej mierze dokonuje się w naturalnych sytuacjach życia codziennego, podczas nadarzających się okazji . Głównym sposobem uczenia się matematyki jest rozwiązywanie zadań. Rozwiązanie zadania łączy się z pokonaniem przez dziecko trudności. Ważne jest, aby dziecko samodzielnie potrafiło rozwiązać te trudności.

Celem metody Edyty Gruszczyk Kolczyńskiej jest wspomaganie rozwoju umysłowego dzieci. W tym programie treści kształcenia podzielone są na 14 bloków tematycznych.

Są to:

  1. Orientacja przestrzenna;
  2. Rytmy i rytmiczna organizacja czasu;
  3. Przyczyna i skutek. Przewidywanie następstw;
  4. Kształtowanie umiejętności liczenia obiektów;
  5. Dodawanie i odejmowanie, rozdawanie i rozdzielanie po kilka;
  6. Klasyfikacja;
  7. Pomaganie dzieciom uświadomieniu sobie stałej liczby elementów w zbiorze, chociaż obserwują one zmiany sugerujące, że przedmiotów jest więcej lub mniej. Równoliczność. Przybliżanie dzieciom aspektu kardynalnego liczby;
  8. Ustawianie po kolei, numerowanie. Przybliżanie dzieciom aspektu porządkowego liczby;
  9. Długość: kształtowanie umiejętności mierzenia i pomaganie dzieciom w uświadomieniu sobie stałości długości;
  10. Intuicje geometryczne;
  11. Kształtowanie odporności emocjonalnej dzieci i zdolności do wysiłku intelektualnego;
  12. Pomaganie dzieciom w uświadomieniu sobie stałej ilości płynów, chociaż po przelaniu wydaje się, że jest więcej lub mniej. Mierzenie ilości płynów;
  13. Waga i ważenie;
  14. Układanie i rozwiązywanie zadań z treścią. Zapisywanie czynności matematycznych w sposób dostępny dla dzieci w wieku przedszkolnym.

 

Realizacja: Dianthus
Facebook